Ja beste lezers, hoe ga ik nu mijn bezoek aan de Zwarte cross van afgelopen weekeinde gebruiken om iets zinvols te schrijven over het reilen en zeilen van mijn vakgebied? Het wordt mogelijk nog onwaarschijnlijker als ik u vertel, dat ik een groot deel van deze dag heb doorgebracht bij het ‘Aardschokpodium’. Voor de kenners onder u, dat is het podium waar met name heavy metalbands hun decibellen produceren. Kortom, u begrijpt wat de uitdaging is waar ik nu in deze vakantieperiode voor sta. Want als semi-ervaren blogger ga ik hier natuurlijk niet alleen maar mijn belevenissen in mijn vrije tijd beschrijven. Als ik dat wil doen moet ik waarschijnlijk op een ander blog zijn. U wilt natuurlijk nuttige informatie en inspiratie uit mijn schrijverij halen. Deze bloggerij moet uiteraard zinvol, leerzaam, effectief en motiverend zijn. Dat zijn nu eenmaal de regels in de zakelijke eredivisie van blogland. Nou vooruit dan maar, hoe kan een bezoek aan een familie-evenement in de Achterhoek zinvol zijn voor u, de doorgewinterde professional?

Volgens mij zit de zingeving van een dergelijke beschouwing in de manier van waarnemen. Ik moet u zeggen, dat ik afgelopen zaterdag met stijgende verbazing en bewondering de gebeurtenissen in Lichtenvoorde tot me heb genomen. Het waren niet eens de enorme hoeveelheid podia, artiesten, drank- en eettenten en mensen. Het was met name de enorme verscheidenheid mensen, die in hun totale eigenheid en waarschijnlijke authenticititeit zich met elkaar mengde en dat ook nog zonder maar één onvertogen woord. Hoe is het tegenwoordig in onze hectische wereld nog mogelijk, dat mensen zo zichzelf kunnen en mogen zijn? Ik raakte er op sommige momenten soms bijna van ontroerd. Gelukkig stond ik heel vaak bij het aardschokpodium en daar moest ik uiteraard vooral stoer kijken, dat dan weer wel. Mijn verbazing zit hem in de formule, die maakt dat mensen van zo’n diverse pluimage zonder enige hindernis samen genieten van vermaak, muziek en elkaar. Blijkbaar is er iets op dit evenement wat maakt dat iedereen, hoe verschillend ook, in totale harmonie met elkaar kunnen gaan voor plezier en genieten.

Nu kan ik dit verhaal misschien nog wat extra zwaarte geven door te vertellen, dat dit niet mijn enige festivalbezoek is. Ik kan uit ervaring een vergelijkend warenonderzoek doen om de uitkomsten van mijn beschouwingen wat meer significantie te geven. Een weekeind geleden, u weet wel….er was iets was met voetbal, was ik op het Northsea Jazz festival in Rotterdam. Ook hier komen de mensen met het doel om te genieten van muziek, sfeer en spijzen. Maar als ervaren Northesea jazz-ganger heb ik een opmerkelijk verschil gemerkt met de Zwarte cross. In Rotterdam zijn de mensen ‘anders’. En ik bedoel ‘anders’ in de zin van minder hun eigen identiteit, misschien wel minder authentiek. In Rotterdam zijn mensen er ook om ‘zien en gezien te worden’. En daar is niets mis mee, beste lezer. Ik doe hier al bijna tien jaren met veel plezier aan mee. Maar de vraag die dan bij mij rijst, is of alle bezoekers wel hun enorme zelf zijn? Deze vraag hoeft natuurlijk absoluut niet beantwoord te worden, daar gaat het ook niet om in deze beschouwing. Waar het mij om gaat is de vraag, hoe het zo komt. Wat maakt dat bezoekers op de Zwarte cross schijnbaar ontzettend henzelf zijn en blijven.

Als goed ICT-er ben ik uiteraard dan toch weer op zoek naar het ‘mechanisme’, de methode, de formule en ‘truuk’ die maakt dat mensen van alle gezindte, professie en persoonlijkheid zo eenduidig kunnen genieten van muziek en feest. Blijkbaar hebben de bezoekers allemaal een gelijke focus, optimaal genieten van alles wat op hen afkomt! En nu wordt het ook interessant voor ons ICT professionals, managers en consultants. Dit is een situatie die wij weliswaar in een andere hoedanigheid terugzien bij organisaties. Vooral als het gaat om samenwerking zijn de parallellen met een Zwarte cross herkenbaar. Bij de meeste ICT organisaties kennen we ook een enorme diversiteit van mensen. Mensen met allemaal een eigen specifieke persoonlijkheid, discipline, kennis en groep(afdeling, team of proces). In tegenstelling tot de Zwarte cross, is de harmonie vaak ver te zoeken ondanks alle afspraken, procedures en regels. Mogelijk gaat de ‘gouden formule’, mits deze bestaat, van de Zwarte cross ons hier helpen.

Het zou te gemakkelijk zijn om te roepen dat het allemaal te maken heeft met de ‘Achterhoekse gemoedelijkheid’, de Gelderse humor of de ‘Boerse doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg waarheid’, hoe verleidelijk het voor mij ook lijkt om dat te zeggen. Nee trouwe lezer, het is wat anders wat hier speelt. De bewijzen voor een dergelijk stuurmechanisme heb ik geprobeerd in kaart te brengen voor u. Allereerst is het grondige en tijdige informatievoorziening rondom dit evenement. Alle bestaande media voorhanden worden gebruikt. Met name de doelstellingen van het festival worden voortdurend gecommuniceerd. Deze zijn o.a.; gezelligheid voor iedereen, groot en klein, gemoedelijkheid, variatie, gastvrijheid en veel plezier. Het lijkt misschien overbodig, maar we hebben het hier vertaald naar businessdoelstellingen over bijv. aspecten als klantgerichtheid, focus op service of gebruikerstevredenheid. Misschien voor de klant wel helder, maar is het ook altijd duidelijk voor een ICT Serviceorganisatie? Waar wij volgens mij het meeste van kunnen leren, is de grote acceptatie van de individuele mens met al zijn kwaliteiten, volkomenheden én onvolkomenheden. Met name dit zorgt voor de unieke sfeer en kracht van deze happening. Als we in onze organisaties eens wat meer de kwaliteiten, beperkingen en de unieke identiteit van alle medewerkers koesteren, bloeien alle mensen waarschijnlijk beter en meer op dan normaal. Verpakken we dit alles ook nog eens met een broodnodige portie gezonde humor dan hebben we volgens mij de ‘gouden formule’ van de Zwarte cross te pakken. Kom op leidinggevenden en managers……volgend jaar verplicht een dagje teambuilden op de Zwarte cross en ik wil graag de observator zijn! Ik zie jullie graag in juli 2011 bij het Aardschokpodium!!

Misschien is u ook iets opgevallen de laatste tijd, beste lezers. Ik bespeur een meer dan normale belangstelling voor korte termijnsuccessen. Niks mis mee zult u zeggen…..Inderdaad, er is niets verkeerd aan het boeken van successen op korte termijn. Maar het gaat veel verder dan dat alleen. Het lijkt zo’n beetje het nieuwe adagium van 2010 geworden te zijn. Het blijkt hét nieuwe businessconcept van de toekomst. Het succesnummer onder de managementtrends, dé ontdekking van de eeuw en de enige manier van overleven. Kortom, de nieuwe richtlijn voor het besturen van organisaties lijkt vastgesteld en ook nog eens een blijvertje. En dit verontrust mij, lieve lezer. Het baart me oprecht zorgen. In veel organisaties smoort menig initiatief bij het uitblijven van een antwoord op vragen als, “en wat levert dat dan op?” of “wat is het terugverdienmodel over een jaar?”

Ieder idee, initiatief of opborrelend plannetje van enthousiaste medewerkers wordt de laatste jaren vaak getorpedeerd door een van de bovenstaande vragen. Natuurlijk zijn die vragen wellicht goedbedoeld. Veel van de vragenstellers zijn managers, die zélf ook een antwoord moeten geven op dergelijke vragen van hun managers. Waarschijnlijk moeten de allerhoogste managers óók eenzelfde vraag beantwoorden, gesteld door de aandeelhouders. Laten we vaststellen, dat de wereld sinds twee jaar wezenlijk veranderd is en niet meer zal worden wat hij was voor de economische omslag van eind 2008. Inderdaad, er is veel veranderd. Klanten stellen extreme eisen en willen de laagste prijs betalen voor dienstverlening. Veel dienstverleners moeten voor opdrachten vissen in een overbevolkte vijver, waar onverwachte partijen vaak met de vis aan de haal gaan. Die vis is dan ook in veel gevallen ver onder de normale prijs. Veel organisaties zitten ook nu nog in de ‘survivalmodus’ en dus is het binnenhalen van ‘buit’ überhaupt noodzakelijk om de winter door te komen.

Toch mag dit niet leiden tot een doorgeslagen ‘korte termijn’ strategie. En op dat laatste lijkt het veel in menig bedrijf. Korte termijn is wat de klok slaat. Alle initiatieven, innovaties en ingenieuze plannen moeten stuk voor stuk allemaal op korte termijn ‘rendement’ opleveren. Is een winst binnen zes maanden niet aantoonbaar, dan worden creatieve plannetjes bij voorbaat als ‘kansloos’ afgeserveerd en daarbij de initiatiefnemers gedesillusioneerd achterlatend. De korte termijn strategie, die veel bedrijven tegenwoordig in haar greep houd, leid in een veel gevallen tot frustratie en afnemende creativiteit. Veel initiatieven worden gesmoord in het beslisstadium, daar waar een leidinggevende geen klinkende winstcijfers ziet in de plannen. Ik heb het begrip ‘businesscase’ nooit zo vaak gehoord als in de afgelopen twee jaren. De uitspraak, “maak hier eerst eens een businesscase van…” heeft bij menig initiatiefrijke medewerker de moed in de zomerschoenen doen zinken. Op een of andere manier is het kijken op een langere termijn geen kerncompetentie meer van de nieuwe generatie managers. Dat laatste stemt mij zeer somber. Veel van uitstekende leidinggevenden en managers in het verleden blonken met name uit door hun lange termijnvisie. Kennelijk regeert nu alleen nog het succes op de sprintnummers en is op de lange afstanden niets meer te behalen. Ik zou toch gaan voor de ‘allrounders’…..succes op de korte EN de lange afstanden!